Do układania płytek na istniejącej okładzinie wybierz klej cementowy o podwyższonej przyczepności i odkształcalności, najlepiej klasy C2TE S1 lub C2TE S2 według PN-EN 12004. Zwykły klej klasy C1 nie jest przeznaczony do gładkich, nienasiąkliwych płytek. Alternatywą może być klej żelowy klasy C2TE, którego konkretna technologia pozwala często pominąć grunt sczepny.
Jaki klej do płytek na płytki?
Stare płytki tworzą gładkie i praktycznie nienasiąkliwe podłoże. Klej nie może więc liczyć na wsiąkanie w powierzchnię, jak w przypadku cementowej wylewki czy chłonnego tynku. Potrzebuje wysokiej przyczepności, a także zdolności do przenoszenia niewielkich ruchów między starą i nową warstwą.
Najbezpieczniejszy wybór to C2TE S1 do typowych zastosowań wewnątrz pomieszczeń. Przy dużych formatach, większych naprężeniach albo szczególnie wymagającym podłożu można zastosować C2TE S2. Litera C oznacza klej cementowy, cyfra 2 podwyższone parametry przyczepności, T zmniejszony spływ, E wydłużony czas otwarty, a S1 lub S2 zdolność do odkształcania się.
Kleje żelowe są osobną grupą produktów. Ich konsystencja ułatwia rozprowadzanie na starej ceramice i ogranicza rolowanie pod pacą. Jeżeli karta techniczna danego kleju wyraźnie dopuszcza stosowanie na płytkach bez gruntowania, można pominąć mostek sczepny. Nie oznacza to jednak, że można zrezygnować z mycia, odtłuszczania i sprawdzenia stabilności starej okładziny.
C2TE S1 czy C2TE S2 – czym się różnią?
Obie klasy mają podwyższoną przyczepność i nadają się do trudnych podłoży, ale S2 zapewnia większą zdolność do kompensowania odkształceń. Stara i nowa warstwa płytek mogą różnie reagować na temperaturę, wilgoć oraz obciążenia. Elastyczny klej ogranicza ryzyko pękania i odspajania okładziny.
| Klasa kleju | Elastyczność | Zastosowanie | Uwagi |
|---|---|---|---|
| C2TE S1 | Odkształcalność standardowa dla kleju wysokoelastycznego | Typowe płytki ceramiczne i gres we wnętrzach | Najczęstszy wybór do stabilnej starej okładziny |
| C2TE S2 | Większa odkształcalność niż w klasie S1 | Duże formaty, podłoża bardziej obciążone i miejsca z większymi naprężeniami | Warto rozważyć przy trudniejszych warunkach pracy |
| C2TE w technologii żelowej | Zależy od konkretnej karty technicznej | Stare płytki, także gładki gres i większe formaty | Może ograniczyć potrzebę stosowania mostka sczepnego |
Symbol S2 nie zastępuje przygotowania podłoża. Nawet najlepszy klej nie zwiąże trwale z płytką, która odspaja się od ściany lub podłogi. Podobnie nie należy traktować klasy C2TE jako zgody na klejenie na tłustą, zakurzoną albo wilgotną powierzchnię.
Jak przygotować stare płytki?
Przed wyborem metody gruntowania trzeba ocenić, czy istniejąca okładzina w ogóle może pozostać. Sprawdź kolejno:
- Stabilność podłoża – opukaj płytki i zwróć uwagę na głuchy dźwięk, który może wskazywać puste przestrzenie pod okładziną.
- Stan spoin – usuń fragmenty wykruszone, luźne i zawilgocone, a ubytki napraw odpowiednią zaprawą.
- Czystość – zmyj osad z mydła, tłuszcz, kurz i pozostałości środków pielęgnacyjnych.
- Równość – wyrównaj nierówności, które mogłyby utrudnić uzyskanie pełnego podparcia nowych płytek.
- Przyczepność powierzchni – w razie potrzeby delikatnie zmatów szkliwioną płytkę i dokładnie usuń pył.
Jeśli pojedyncza płytka jest luźna albo wydaje pusty dźwięk, trzeba ją usunąć. Miejsce po niej należy oczyścić i uzupełnić zaprawą, tak aby nowe płytki miały stabilne podparcie. Klejenie na niestabilnej warstwie może doprowadzić do odpadnięcia obu okładzin.
Przy klasycznym kleju C2TE powierzchnię zwykle pokrywa się mostkiem sczepnym z kruszywem kwarcowym. Taki grunt tworzy szorstką warstwę poprawiającą przyczepność. Preparat nakłada się cienko i pozostawia do pełnego wyschnięcia zgodnie z kartą techniczną. Klej żelowy może pozwolić na pominięcie tego etapu, ale wyłącznie wtedy, gdy producent przewidział takie zastosowanie.
Jak układać płytki na starej okładzinie?
Po przygotowaniu podłoża zaplanuj układ nowych płytek na sucho. Sprawdź docinki, poziomy oraz to, czy podniesienie posadzki nie zablokuje drzwi. Nowa warstwa płytek i kleju może zwiększyć wysokość podłogi o około 1,5–2 cm, zależnie od formatu ceramiki i grubości zaprawy.
Podczas pracy zwróć uwagę na kilka zasad:
- Stosuj klejenie kontaktowe – rozprowadź klej pacą zębatą na podłożu, a przy większych płytkach nanieś cienką warstwę także na ich spód.
- Dobierz zęby pacy do formatu – większa płytka wymaga zapewnienia odpowiedniego pokrycia klejem i ograniczenia pustek pod okładziną.
- Przesuń nowy układ względem starego – nie prowadź nowych spoin dokładnie nad spoinami istniejącej warstwy.
- Zachowaj istniejące dylatacje – przenieś je na nową okładzinę i wypełnij elastycznym uszczelniaczem zamiast sztywną fugą.
W narożnikach oraz przy wannie, brodziku i innych połączeniach materiałów stosuje się elastyczne uszczelnienie. W pomieszczeniach mokrych trzeba także uwzględnić wymaganą hydroizolację, jeśli wynika to z konstrukcji i warunków użytkowania. Sam klej nie zastępuje izolacji przeciwwilgociowej.
Najczęściej właściwą decyzją będzie C2TE S1, a przy większych odkształceniach lub dużych formatach C2TE S2. Klej żelowy może przyspieszyć prace, lecz tylko po sprawdzeniu jego przeznaczenia. O trwałości całej warstwy decydują razem: stabilne stare płytki, odtłuszczona powierzchnia, prawidłowo dobrany klej i pełne podparcie nowej okładziny.
